змагайся!
пераможаш!
На Галоўную старонку
Аўтар: Міраслаў Кулеба, пераклад: Валеры Буйвал
Старонка 107

На вялікай плошчы перад трыбунай сабраліся ваяры і цывільныя. Былі старыя алімы з белымі бародамі і зусім маладыя падлеткі, якія ўжо вучыліся валодаць зброяй. Былі жанчыны, маці жаўнераў, і тыя, якія будуць нараджаць жаўнераў. Усе разам: камандзёры і падначаленыя, абаронцы і ацалелыя...

Не прышоў толькі той, каго ўсе чакалі. Джахар Дудаеў...

 

 

 

 

Пасьляслоўе

Спрадвечныя жыхары Каўказа сталіся вязьнямі расейскай імпэрыі на сваёй роднай зямлі, пасярод сваіх гор, воблакаў і арлоў. У прынцыпе, Каўказ перажывае цяпер чарговае мангольска-татарскае нашэсьце. У ролі нашчадкаў Чынгіз-хана выступаюць Ельцын, Грачоў, Ерын і іхныя банды. А Чынгіз-хан, які ўзяў у палон сямігадовага сына Джалал-эд-дзіна, што гераічна ваяваў з манголамі, сказаў: “Нашчадкі гэтых сьмелых мусульманаў выб’юць маіх унукаў да кораню. Таму сэрцам гэтага хлопца накарміце маіх сабак”.

Навошта расейскія манголы зьнішчалі з зямлі і паветра чачэнскія дзіцячыя садкі і радзільныя дамы? Дзеля таго, каб нашчадкі гэтых сьмелых чачэнцаў не адпомсьцілі ўнукам расейскіх эсэсаўцаў.

Ты зразумеў, Грачоў, на што ты падняў руку? На вечнасьць, на легенды, на казкі народу, на ўсіх герояў, якіх ведала чалавецтва. Ці ўсе народы зразумелі, што яны павінны стаць разам з жаўнерамі Дудаева, які вярнуў наш трывіяльны сьвет у часы антычнага гераізму? Няхай ніколі не ўпадзе Троя, якая называецца Чачэніяй.

І ўсё ж Чачэнія змагаецца самотная. “Адзіная сярод усіх – за ўсіх – супраць усіх”.

Чачэнцы, Вы ўжо адпомсьцілі за народы, зьняволеныя на працягу доўгіх гадоў савецкага таталітарызма, за раздушаную танкамі Пражскую Вясну 1968 г., за затоплены ў крыві паўстанцкі Будапэшт 1956 г., за разгром польскай “Салідарнасьці” у 1981 г., за забітых сапёрнымі рыдлёўкамі тбіліскіх дэманстрантаў 1989 г., за расстраляных савецкай арміяй у Баку ў 1990 г., за ахвяры Вільні 1991 г.

Ваша ахвяра не прапала дарэмна, бо людзі павінны верыць у нейкі ідэал. Сёньня вы ёсьць ідэалам для чалавецтва, яго марай, яго даляглядам, яго надзеяй.

 

                                                                                              Валерыя Навадворская

Масква, 2 студзеня 1997 г.

 

Пераклаў з польскай Валеры Буйвал

 

 

Ацаніце матэрыял
Ваша адзнака:
Рэйтынг:4.5 / 5
Усяго галасоў:39