змагайся!
пераможаш!
На Галоўную старонку

Кнігі

Гэтая кніга – не гісторыя Народнага Мэмарыялу Курапаты, і нават ня нарыс. Тут збор матэр’ялаў, часткова ўжо надрукаваных, а часткова напісаных аўтарамі адмыслова, з нагоды нядаўніх падзей, каб засьведчыць факты і праўду, і барацьбу за захаваньне памяці і магіл расстраляных людзей. Зьнішчыць магілы хочуць пасьлядоўнікі і нашчадкі тых, хто забіваў, ды людзі бяз памяці. Абараняюць – нашчадкі забітых, тыя, хто памятаюць і разумеюць. Такі вось двухсотгадовы расклад змаганьня з Усходам. Яно пэрманэнтнае і адбываецца ўсюды, дзе жыў і жыве беларус. І нават пасьля яго сьмерці яно адбываецца гэтае змаганьне (ужо – за магілы). Ідзе барацьба за жывых і за мёртвых, і за "мёртвых", хоць і жывых. Гэта ёсьць барацьба за нацыянальнае існаваньне.
Кніга складаецца з дзьвух частак. У першай – адмысловыя фатаграфіі, артыкулы і матэр’ялы аўтараў. У другой (дадатак) зьмешчаны факсімільныя адбіткі з археалагічнай справаздачы, з кніг і артыкулаў Зянона Пазьняка, інтэрв’ю Сяргея Навумчыка, Аляксандра Лукашука. Тут (у дадатку) нібы своеасаблівае перавыданьне таго, што было надрукавана раней.
16 сьнежня 2011 г. Зянон Пазьняк
17 ліпеня 1941 года ў раёне пасёлка Лёзна (Віцебская вобласьць) сярод многіх тысячаў іншых палонных немцамі быў знойдзены старэйшы лейтэнант Якаў Джугашвілі. Родны сын бацькі народаў, камандзёр артылерыйскай батарэі з 14-й танкавай дывізіі 7-га мэхкорпуса. Гэты эпізод – безумоўна, трагічны, але й нікчэмна малы ў гістарычным маштабе – па сёньня застаецца адзінай вядомай шырокай публіцы падзеяй, зьвязанай з контрударам мэхкарпусоў Заходняга фронту каля Лепеля, Сянна. А шкада, бо йдзецца пра буйную апэрацыю, якая па колькасьці задзейнічаных у ёй танкаў і мэханізаваных злучэньняў стаяла ў адным шэрагу з буйнейшымі танкавымі бітвамі Другой сусьветнай вайны.
Бітва каля Лепеля, Сянна – гэта апошняе намаганьне, апошняя спроба камандваньня Чырвонай арміі нанесьці сакрушальны ўдар танкавымі злучэньнямі; мэхкарпусы на гэтай бітве скончыліся, і ўсе наступныя намаганьні перахапіць у ворага ініцыятыву зводзіліся ў 41-м годзе да лабавых атакаў пяхоты (большага альбо меншага маштабу).