змагайся!
пераможаш!
На Галоўную старонку

Імпэрскі бастыён

Арменія без Пуціна

Калі я даведаўся пра адстаўку былога армянскага прэзыдэнта Сэржа Саргсяна з пасады прэм’ер-міністра краіны, я адразу ж прыгадаў віншаваньне, якое накіраваў былому калегу Уладзімір Пуцін адразу ж пасьля абраньня на пасаду кіраўніка ўраду. Накіраваў, хаця паводле пратакола зусім не абавязаны быў гэта рабіць – Саргсяна мог павіншаваць і Дзімітры Медведев. Накіраваў, хаця на фоне масавых пратэстаў мог бы хаця б некалькі дзён пачакаць, паглядзець, што будзе.

Але Пуцін ня з тых, хто чакае. Віктара Януковіча ў 2004 годзе ён, як вядома, віншаваў двойчы – і з тым жа посьпехам, што і Саргсяна. І з гэтых настойлівых віншаваньняў – або, хутчэй, жаданьняў змагацца за ўладу, чаго б гэта ні каштавала, -- у хуткім часе можна будзе скласьці цэлую кнігу.

Дарэчы, армянская сітауцыя 2018 года падобная на ўкраінскі 2004-ты зусім ня толькі віншаваньнямі Пуціна. Сама мадэль пераходу да парляманцкай рэспублікі ўжо каторы раз аказваецца выбухова небясьпечнай для аўтарытарызма.

Украінскі 2004 год, як вядома, прайшоў пад знакам спробаў тадышняга прэзыдэнта Леаніда Кучмы – што адседзеў, як і Саргсян, два тэрміны і спрабаваў застацца ва ўладзе – ператварыць краіну ў парляманцкую рэспубліку (верагодна, з сабой у якасьці прэм’ер-міністра). Спробы Кучмы былі заблакаваны абодвума галоўнымі прэтэндэнтамі на ўладу – і “спадчыньнікам” Януковічам, і лідэрам апазыцыянэраў Юшчанкам. І што самае важнае – іх не падтрымаў Крэмль, дзе ставілі на Януковіча і не хацелі прыслухацца да тлумачэньняў, што будучы прэзыдэнт стане цырыманіяльнай фігурай, а не паўнавартасным кіраўніком дзяржавы. Пуціну патрэбны быў менавіта Януковіч, а не Кучма.

Але сфальсіфікаванае абраньне Януковіча абярнулася першым Майданам – па сутнасьці той жа “аксамітнай рэвалюцыяй” – і парляманцка-прэзыдэнцкай рэспублікай, якая як можа існуе ва Украіне па сёньня, з перапынкам на ўзурпацыю Януковіча. На самой справе Кучма сваімі спробамі зьмяніць лад дзяржавы сам раскурочыў мурашнік, вярнуў ва Украіну палітыку, прымусіў эліты паверыць, што шмат што залежыць і ад іх, а ня толькі ад усемагутнай першай асобы. А эліты, у сваю чаргу, зьвярнуліся да народа – адбылося класічнае супадзеньне інтарэсаў. І ва Украіне, і ў Арменіі.

Зразумела, гэта зусім не азначае, што сітуацыя ў Арменіі будзе разьвівацца па ўкраінскім шляху. Ва ўкраінскай палітыцы ўсё ж галоўным было не супрацьпастаўленьне аўтарытарызма дэмакратыі, прэзыдэнцкага кіраваньня парлямантарызму, Юшчанкі – Януковічу. Галоўным быў выбар вэктара – з Расеяй або з Захадам. Арменіі, якая апынулася ў капкане Карабаха яшчэ да абвяшчэньня незалежнасьці, такі выбар зрабіць вельмі няпроста.

Нявырашанасьць карабахскай праблемы – гэта адначасова і адсутнасьць гарантый бясьпекі Арменіі з боку Азэрбайджана і Турцыі. І Расея, якая даўно зразумела ўсе перавагі спонсара гэтай бясьпекі і падпальшчыка канфлікта адначасова, -- гэта не выбар Арменіі, а канстанта яе існаваньня. Таму зразумела, чаму на армянскую “аксамітную рэвалюцыю” ў Маскве рэагуюць значна спакайней, чым на ўкраінскую або грузінскую.

Але пры гэтым армянскія падзеі для Масквы значна больш небясьпечныя, чым украінскія. Бо яны даказваюць: людзі ня хочуць згаджацца са зьняважлівымі адносінамі да сябе зусім ня толькі тады, калі йдзецца аб выбары геапалітычнага вэктара. Так, уласна, Масква сама нярэдка навязвае гэты выбар. Большасьць людзей, якія скандавалі ў 2013 годзе на кіеўскім Майдане “зэка геть!”, менш за ўсё думалі пра Эўропу і Пуціна, а больш за ўсё – пра несправядлівасьць і уркагана. І тое, што Пуцін самааддана падтрымліваў уркагана, толькі падкрэсьлівала разумнасьць шляху на Захад. Але гэта проста таму, што ўкраінцам было куды падзецца ня толькі ад Януковіча, але і ад Масквы.

Арменіі падзецца па вялікім рахунку няма куды. Як ня так даўно не было куды падзецца жыхарам Абхазіі і Паўднёвай Асэціі – але яны выходзілі на вуліцы, калі Масква спрабавала навязаць ім чарговага гаўляйтэра з ЧК (і ўрэшце рэшт, зразумела, навязала, зламаўшы праз калена). Так, усе палітыкі ў сваіх самаабвешчаных рэспубліках былі прарасейскімі, але людзі хацелі аднаго – самы абіраць сваю ўладу. Самы. Без Пуціна.

І калі такія жаданьні зьяўляюцца нават там, дзе палітычная сітуацыя выглядае безвыходнай, а эліта – скамянелай, то чаму ў адзін цудоўны дзень яны ня могуць узьнікнуць у самых расейцаў? Проста самым абраць сваю ўладу. Без Пуціна і ягоных віншаваньняў.

Віталь Портнікаў

Пераклад з расейскай.

Крыніца: https://graniru.org/opinion/portnikov/m.269374.html

 

Парламентська республіка небезпечна для авторитаризму

Відсутність "народного мандату" гарантує, що авторитарного режиму в країні не буде ніколи

Коли на початку подій у Вірменії я говорив про важливість зробити висновок з ситуації у цій країні і приступити до вдосконалення моделі парламентської-президентської республіки, на мене обрушився праведний гнів з усіх боків.

Обурювалися шанувальники всіх месій відразу, прихильники чинного президента, адепти диктатури. Сама можливість того, що у нас може бути нормальна країна - без вождя, без першої особи - викликає огиду у такої кількості моїх співгромадян, що я розумію: до одужання ще дуже довго.

Тим часом те, що сталося в Вірменії, тільки підтвердило мою правоту. Коли вірмени спробували змінити вектор розвитку своєї країни десять років тому, це відбувалося при сильній президентській владі. Опозиційні виступи були розігнані, загинули люди, лідер опозиції Нікол Пашинян опинився у в'язниці.

Але сам перехід до моделі парламентської республіки виявився небезпечним для авторитаризму. Тому що раптово - навіть для самих конструкторів цієї республіки - з'являються кілька центрів впливу. Тому що силові структури починають орієнтуватися на ці кілька центрів. Тому що починає руйнуватися сам моноліт авторитарної влади. Чи не це мав на увазі тепер уже колишній президент і прем'єр Серж Саргсян, коли визнав правоту опозиційного лідера?

До речі, хочу нагадати, що пожвавлення політичних процесів в Україні 2004 року теж було пов'язане зі спробами Леоніда Кучми перетворити країну на парламентську республіку і - можливо - залишитися при владі в якості голови уряду. Ми з тієї епохи запам'ятали тільки акцію "Україна без Кучми" і Майдан. Але Кучма і Медведчук робили декілька спроб змінити конституційний устрій країни.

Медведчук намагався довести доцільність цього в Кремлі, але не був сприйнятий, бо ж в Москві вже тоді були "зачаровані" Януковичем і його колабораціонізмом. І коли реформа Конституції провалилася, Кучма використав "круглий стіл", щоб змусити парламент за неї проголосувати.

Саме тому Помаранчева революція була "оксамитовою" - чинний президент країни був зацікавленим не у застосуванні сили, а в обмеженні повноважень наступника. І саме тому Майдан 2014 року закінчився кров'ю: Янукович щосили захищав президентське самодержавство. Як, власне, і президент Вірменії Роберт Кочарян 2008 року.

Про те, що буде відбуватися в Вірменії після відставки Саргсяна і наскільки глибокими і серйозними виявляться зміни, можна довго дискутувати. Але одне здається безсумнівним: спроба Саргсяна залишитися при владі за допомогою конституційної реформи стала і його особистим крахом, і крахом авторитаризму як такого.

Обраний в парламенті президент Саркісян спробував зіграти роль посередника - єдину можливу роль для такого глави держави. Але він ніяк не міг зіграти роль, яку у 2008 році грав президент Кочарян - роль ліквідатора народних протестів. Тому що у Кочаряна був мандат від цього самого народу - і він сам вирішував, як цим мандатом розпорядитися. А у президента Саркісяна такого мандата немає. І у колишнього прем'єра Саргсяна його вже теж не було.

Саме тому нам потрібно зрозуміти просту річ: в умовах корпоративної олігархічної демократії "народний мандат" - всього лише засіб для узурпації влади. І ситуація залежить виключно від особистих якостей і можливостей власника такого мандату - чи піде він так далеко як Янукович, чи залишиться в рамках законності.

Але відсутність "народного мандату" гарантує, що авторитарного режиму в країні не буде ніколи. Просто не буде. А буде звичайна нудна змінна влада - іноді ефективна, іноді не дуже. Але не здатна ані до диктатури, ані до різкої зміни державних пріоритетів.

І ця влада не матиме можливостей зрадити людей, що зараз вручають своєму обранцеві "народний мандат".

Віталій Портников

Крыніца: https://espreso.tv/article/2018/04/24/vitaliy_portnykov_parlamentska_respublika_nebezpechna_dlya_avtorytaryzmu

 

Окупація є окупація

Визнання російської окупації Донбасу - це ще і визнання агресії РФ проти західного світу

Визнання Парламентською асамблеєю Ради Європи факту російського контролю над окупованими Москвою територіями Донецької та Луганської областей - ще один доказ того, що світ більше не хоче грати з Росією в її улюблену забаву - "гібридну війну". Більше ніхто не хоче чути про "повсталих шахтарів", "керівників народних республік", з якими повинні домовлятися в Києві та іншої пропагандистської нісенітниці від Путіна або Суркова.

Можуть запитати: чому саме зараз? Адже факт окупації Росією Донбасу був очевидним для міжнародної спільноти з першого ж дня появи диверсантів на українській землі. І все ж таки від нас вперто вимагали доказів цієї присутності - а коли докази з'являлися, їх вперто не хотіли помічати.

А зараз переважна більшість депутатів у ПАРЄ - в тій самій організації, де таким сильним є проросійське лобі і яку Кремль ще недавно використовував для легалізації своїх злочинів у Сирії, погоджуються із українським баченням ситуації. Що вплинуло на зміну підходу?

Відповідь є простою: час і дії Москви. Коли війна Росії проти України тільки починалася, багато хто на Заході був схильним сприймати кризу як спільну відповідальність Москви і Києва. Вважали, що жорстка реакція на те, що відбувається, ускладнить пошук мирного вирішення. Думали, що російська присутність в окупованому регіоні - жест підтримки сил, які орієнтуються на Москву. І що російські сили залишать Донбас, коли буде знайдено компромісне рішення, про яке так люблять говорити в Кремлі.

Це все одно як підозрювати грабіжника, який заліз в чужий будинок і вкрав срібні ложки, в бажанні чинити тиск на господарів. Путін - точно такий самий рецидивіст, який розіпхав крадене по російських кишенях, та ще й доводить, що це його фамільне срібло. Але по одному виду грабіжника кожному стає ясно: у його сім`ї завжди їли дерев'яними ложками - якщо не руками. Про яке сріблі йде мова?

І ще один важливий момент у всьому цьому західному "прозрінні". З кожною новою провокацією Росії стає зрозумілим, що її агресія спрямована не проти України, а проти всього цивілізованого світу. І що окупація Донбасу - тільки лише елемент у цій агресії. Тому визнання окупації - це ще і визнання цього очевидного факту.

Віталій Портников

Крыніца: https://espreso.tv/article/2018/04/25/vitaliy_portnykov_okupaciya_ye_okupaciya

 

Наш залюстраны райх

Няправільны ў нас нейкі райх у Расеі, несапраўдны. Усё ў ім з ног на голаў пастаўлена. Наша Эва Браўн (Кабаева) замест таго, каб сваёй белай ручкай агонь у хатнім ачагу фюрэра падтрымліваць, цяпер прапагандай замест доктара Гёбэльса займаецца. А Гёбэльс (Суркоў) руліць вайной ва Украіне, нібыта ён фэльдмаршал Кайтэль. Ды й сам наш Кайтэль (Шайгу) – ліпавы ваяка, ці то пажарнік нейкі, ці то, даруй Госпадзе, выратавальнік Малібу. Гімлер (Бастыркін) адкрыў крамку ў Чэхіі і гандлюе патроху нейкімі караўкамі, як стары габрэй. Наш Борман (“шэры кардзінал” Сечын) займецца не вялікай палітыкай, а ў асноўным камэрцыйным рэйдэрствам. Афіцыйны чалавек нумар два ў райху – наш Гёрынг (Медведев) не ваеннай авіяцыяй захапляецца, а, як дзіця малое, з айфончыкам гуляецца: то так сябе сфоткае, то гэтак. А ўжо наш Рыбэнтроп (Лаўроў) – проста стары боўдзіла.

Нашы змоўшчыкі-антыфашысты не замахі супраць фэрэра наладжваюць, а шэсьці з белымі стужачкамі. У тэчках у іх бомбы толькі інфармацыйныя, ды й тыя не выбухаюць. Наш Штаўфэнбэрг (Нямцоў) фюрэра спрабаваў зьнішчыць, але толькі маральна, распавядаючы пра яго праду ў сеціве. Але наш фюрэр, як і ягоны папярэднік, з праціўнікамі дыскусіі не вядзе, а проста загадвае іх забіць. Праўда, аказаўся ён нейкі звышчульлівы або, дакладней, звышпалахлівы фюрэр: схаваўся і захварэў не пасьля замаху на сябе (як Гітлер), а пасьля забойства свайго ворага.

Наш Штрайхэр (галоўны хуліган-антысэміт у райху) – сам габрэй (Жырыноўскі). Наш Шахт (лібэрал у нацыстоўскай вярхушцы) не змовы пляце, а макрабюджэты на нанатэхналогіях пілуе (Чубайс).

Гестапаўцы (фсбэшнікі) у асноўным не ворагаў райху шукаюць, а рэкэтам ды дахаваньнем займаюцца. Генэралы нашага Вэрмахта (Міністэрства абароны) тыраць усё, што дрэнна ляжыць, а каханкі іхнія стыраную вайсковую маёмасьць распрадаюць (справа Сярдзюкова-Васільевай). У кожнага нашага райхс-міністра і групэн-фюрэра СС (генэрала ФСБ) – дом у Лёндане або віла ў Канах. Гаўляйтары (губэрнатары) наогул пра інтарэсы райху думаць забыліся, не да гэтага ім – з кожнага свайго пука даход маюць.

Нашы эсэсаўцы са спэцслужбаў з нашымі штурмавікамі (кадыраўцамі) дзеляць у сталіцы рынак выбіваньня запазычанасьцяў і хацелі б канкурэнтам “ноч доўгіх нажоў” наладзіць. Ды фюрэр не дае.

На правядзеньне нашай Бэрлінскай Алімпіяды ў Сочах усялякія партайгэносы грошай больш скралі, чым Гітлер на будаўніцтва дарог па ўсёй Нямеччыне выдаткаваў.

Фюрэр у нас нейкі мізэрны. Ён, зразумела, злодзей, але невыдатны. Таму, мабыць, любоў паклоньнікаў да яго моцная, але прадажная. Чым больш плоцяць, тым мацней любоў. На нашы “шэсьці з паходнямі” людзей за сто рублёў наймаюць. Шабасы тых, што любяць свайго фюрэра за грошы, не на “трыюмф волі”, а на трыюмф молі больш падобныя.

А дзе ж “клопат фюрэра аб немцах” (г. зн. аб расейцах)? Дзе новыя аўтабаны, “Сіла праз радасьць”, таннае жыльлё і марскія круізы для рабочых? Гэта ўсё не пра залюстраны райх. Усе нашы посьпехі – у сфэры прапаганды. Там мы доктара Гёбэльса даўно за пас заткнулі.

Але галоўнае, наш райх таксама хоча ўзяць рэванш за паразу ў вайне (у ягоным выпадку ў халоднай вайне). Здаецца, пакуль атрымліваецца, барацьба за жыцьцёвую прастору (“русскій мір”) ідзе пасьпяхова. Нашу Аўстрыю (Крым) далучылі, нашу Чэхаславакію (Украіну) расчлянілі. Мэркэль і Аланд, як Чамбэрлен і Даладзе да нашага фюрэра на паклон лёталі і розныя паперкі ціхамірныя падпісвалі.

Ці тое яшчэ будзе…

Наш Нюрнбэргскі працэс, напрыклад…

Ігар Эйдман

Пераклад з расейскай.

Крыніца: Фэйсбук.

 

Гэта толькі кветачкі

Па-першае, тыя санкцыі, якія былі ўведзены 6 красавіка, па класіфікацыі многіх экспэртаў яшчэ не запушчаны на 100%. Усе ў сьвеце назіраюць за тым, як яны будуць працаваць. І я ўпэўнены, што нават у рамках гэтага раўнда санкцыі яшчэ не запушчаны. Чаму? Таму што гэтыя санкцыі экстэрытарыяльныя, ЗША будуць перасьледваць пагрозамі санкцый або самымі санкцыямі трэція краіны, трэція кампаніі, трэціх асобаў, якіх зловяць на зьдзелках і супрацоўніцтве з тымі расейскімі кампаніямі або людзьмі, якія патрапілі пад санкцыі 6 красавіка. Таму я думаю, што яшчэ нехта патрапіць пад санкцыі з геаграфічных зон тыпу Кітаю, Індыі або нават у Эўропе.

Па-другое, з цягам часу санкцыі павінны ўводзіцца або адмяняцца ў залежнасьці ад таго, які прагрэс або рэгрэс будзе ў зьнешней палітыцы Расеі.

Па-трэцяе, мы яшчэ ня бачылі тое, што называецца санкцыямі, за як мінімум два пачварных пуцінскіх злачынствы: атручваньне Скрыпалёў у Солсбэры, калі будзе скончана сьледства, і састрэлены Boeing рэйса MH17 у ліпені 2017 года, па якім ў хуткім часе пачнецца трыбунал, які ня ўдасца адмяніць ні за якія грошы.

Так што дзейсныя санкцыі – гэта кветачкі, калі глядзець у кантэксьце тэрарыстычных атак і ваенных злачынстваў Пуціна і ягонай АЗГ.

Якія санкцыі атрымае Крэмль за гэтыя злачынствы? Перш за ўсё, закона, прынятага 2 жніўня 2017 года, на грунце якога быў зроблены даклад Кангрэсу 2 лютага 2018 года і на грунце якога быў уведзены першы эшалён санкцый 6 красавіка, цалкам дастаткова для таго, каб размазаць палову пуцінскай АЗГ і ўбіць расейскую эканоміку ў бэтонны мур дастаткова хутка. Але калі будуць патрэбныя больш жорсткія меры, то патэнцыйна могуць прыняць значна больш строгія санкцыі па тыпу эмбарга на электраносьбіты або фактычнае адключэньне ўсёй расейскай фінансавай сістэмы ад зьнешняга сьвету.

Гэты сцэнар ня мог быць уведзены ў дзеяньне ў 2014 годзе без пачварных наступстваў для міжнароднай фінансавай эканамічнай сістэмы і безь якіх-кольвечы наступстваў, улічваючы, што расейскія кампаніі на момант анэксіі Крыма мелі ў сукупнасьці 750 мільярдаў даляраў валютных запазычанасьцяў, трымальнікамі якіх зьяўляліся заходнія інвэстары і фінансавыя інстытуты. Плюс Расея забясьпечвала большую частку Эўропы газам. Таксама Расея зьяўлялася адным з самых вялікіх гульцоў на нафтавым рынку. Але ва ўсіх вышэйпералічаных вобласьцях праз чатыры гады гэта становіцца менш важным, бо ўвесь сьвет вучыцца жыць без удзелу Расеі ў сусьветнай эканоміцы і фінансах.

Расея ўжо стала таксічным накірункам для міжнароднага інвэстыцыйнага капітала, а тыя замежныя інвэстары, якія працягваюць трымаць запазычанасьці расейскіх кампаній, цудоўна ведаюць свае рызыкі і значна зменшылі адсотак расейскіх папер у сваіх тэчках. За чатыры гады гэтыя рызыкі ператварыліся ў добра кіруемыя. Усё большая частка Эўропы, у тым ліку пры дапамозе Штатаў, здымаецца з расейскай газавай трубы. І, зразумела, сусьветны рынак нафты таксама ня будзе паддадзены гістарычна вялізнаму катаклізму, калі будзе накладзена эмбарга на расейскую нафту.

За чатыры гады сьвет навучыўся абыходзіцца без Расеі. І мэханізм гвалтоўнага адключэньня Расеі з дапамогай санкцый паводле іранскага сцэнару можа быць прыведзены ў дзеяньне, калі Расея ня зьдзейсьніць нешта пачварнае, такога ж маштаба, як яна зьдзейсьніла супраць Украіны ў 2014-2015 гадах. Калі ж дзеяньняў пачварнага маштаба ня будзе, то, хутчэй за ўсё, закона Кангрэса і наступных санкцый будзе цалкам дастаткова. І новых эшалёнаў санкцый паводле гэтага закона можа быць колькі заўгодна. 6 красавіка мы ўбачылі першы эшалён санкцый. А хто сказаў, што ён апошні?

Слава Рабіновіч

Пераклад з расейскай.

Крыніца: https://apostrophe.ua/article/world/ex-ussr/2018-04-25/ssha-bolno-udarili-po-putinu-i-eto-tolko-tsvetochki/18101

 

Бунт вежаў

Яны разьядналіся. Гэта вельмі цікавая падзея, літаральна апошніх дзён. Уся гэтая сірыйская шуміха неяк адцягнула ўвагу… Першая расейская афіцыйная рэакцыя – наша прапаганда прыдумала новы тэрмін. Гэта алігархі зьяўляюцца “капітанамі расейскага бізнэсу”. Першая частка кампаніі – адбылося пачварнае парушэньне ўсіх сьвяшчэнных правоў прыватнай маёмасьці, атака на “капітанаў расейскага бізнэса”. Амбасадар у ЗША гэты ідыёт, генэрал Антонаў… Ён заявіў: “Як гэта так, вы падрываеце дзейнасьць “капітанаў расейскана бізнэсу”, якія даюць дзесяткі тысячаў працоўных месцаў простым амэрыканцам”.

Так, мы ўсе павінны сабіраць на Абрамовічаў і Ратэнбэргаў. Такая кампанія працягвалася два дні, 7-га і 8-га чысла. А поытм, з нядзелі, уступіла іншая артылерыя… Адна з вежаў Крамля падняла бунт. У адной з тэлевізыйных праграм выступіў генэральны пракурор РФ Чайка, які заявіў: “Вельмі добра, што ўрэшце хаця нехта арыштоўвае актывы гэтых злачынцаў, мярзотнікаў, якія абрабавалі Расею. Так, няхай арыштоўваюць, няхай пакінуць у сябе гэтых прайдзісьветаў, а грошы яны павінны вярнуць нам, Расеі”.

Старшыня Сьледчага камітэту РФ Аляксандр Бастрыкін тое ж самае сказаў. Што гэта вельмі станоўчая акцыя, ён спадзяецца, што Англія і Амэрыка цывілізавана выканаюць сваё заканадаўства, арыштуюць гэтыя вялізныя грошы і вярнуць іх нам. Каму нам? Тым самым, хто ўдзельнчаў у абрабаваньні! Чым цікавая пазыцыя Чайкі і Бастрыкіна? Паўтара трыльёна даляраў выведзены злачынцамі па-за межы Расейскай Фэдэрацыі, а генэральны пракурор і старшыня Сьледчага камітэту проста пры гэтым прысутнічалі? І толькі зараз гэта для іх адкрылася?

Адна частка людзей, найбольш закранутых, у якіх асноўныя грошы ў Амэрыцы і Англіі, клапоціцца, каб іх выратаваць. Кляйміць Захад, у суды хоча падацца і г.д. А калі ня ўдасца, то кампэнсаваць з расейскага бюджэту. Хаця я ня ведаю, што там знойдзецца. І іншая частка, якую, мабыць, крыху абышлі падчас чверцьстагоддзевага разрабаваньня Расеі, хоча ўзяць рэванш. Аб’явіць першы слой алігархаў злачынцамі, прымусіць Захад вярнуць грошы і пераразьмеркаваць іх паміж сабой. Вайстрэйшая палітычная барацьба.

У Англіі цудоўны букет, можа, нават больш уражальныя імёны, чым у Амэрыцы. Асноўныя грошы Абрамовіча, бліжэйшага да Пуціна чалавека, Усманава, першага віцэ-прэм’ера Шувалава – там.

Тэрэза Мэй сказала: “Пакіньце мне іх, хлопцы!” Тыя санкцыі, пра якія мы гаворым, -- гэта вельмі простыя тэхналагічныя рэчы. Замарожваньне і канфіскацыя.

На наступны ж дзень Тэрэза Мэй зьявілася ў Палаце Абшчынаў і ўрэшце сказала тую кодавую фразу, якой мы дамагаліся ад Захаду столькі гадоў: “Англія – ня меца для адмываньня грошай злачыннай расейскай эліты”. Пасьля гэтага выступіў Барыс Джонсан, вельмі слушна сказаў, што замарожваньне і канфіскацыя гэтых 500 мільярдаў даляраў – гэта не пытаньне палітыкі.

Андрэй Піянткоўскі

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://gordonua.com/news/worldnews/piontkovskiy-odna-iz-bashen-kremlya-podnyala-bunt-243199.html

http://gordonua.com/news/worldnews/piontkovskiy-dengi-abramovicha-usmanova-shuvalova-v-anglii-oni-budut-zamorozheny-v-blizhayshie-dni-mey-skazala-amerikancam-ostavte-ih-mne-rebyata-243184.html

 

Ванькі Жукавы

Адна з самых ганебных зьяваў – навукоўцы са зьнішчанай Пуціным Акадэміі навук, замест таго, каб аб’явіць страйк і выходзіць на вуліцу патрабаваць сыходу Пуціна з улады, пішуць жаласьлівы ліст Пуціну пра сваё цяжкое становішча.

Бедныя вы, няшчасныя, расейскія навукоўцы.

“А на тыдні гаспадыня загадала мне пачысьціць селядзец, а я пачаў з хваста, а яна ўзяла селядзец і ягонай пысай пачала мне ў хару тыцкаць. Падмасцер’і з мяне насмяхаюцца, пасылаюць у шынок па гарэлку і загадваюць красьці ў гаспадароў агуркі…”

Хто ж вас пашкадуе, як ня Пуцін? Са всаёй ФАНОй і іншай чыноўнай лейкай? Хто вас выратуе, як ня ён? Што б ён з вамі ні рабіў, вы ўсе, як халопы, гнеце сьпіны і пішаце яму ж лісты, замест таго, каб стаць гаспадарамі свайго лёсу.

Пуцін ваяваў Крым і загнал у яго трыльён рублёў. Грошай на навуку. Вы маўчалі. Калектыўных лістоў пратэста ад вас не было.

Пуцін палез да д’ябла на рогі – у Сірыю. Спаліў там сотні мільярдаў рублёў. Грошай на навуку. Вы маўчалі. Калектыўных лістоў пратэсту ад вас не было.

Пуцін запампаваў у вайну, вышук і паліцыю трыльёны. Грошай на навуку. Вы маўчалі. Калектыўных лістоў пратэсту ад вас не было.

Пуцін стварыў дзяржаву чыноўнікаў. Узбагаціў іх. Стварыў для іх раскошнае жыцьцё. За кошт грошай на навуку. Вы маўчалі. Калектыўных лістоў пратэсту ад вас не было.

Вы дзе жывеце, навукоўцы? На якой плянэце? Гэта ўсё вас ня тычыцца?

І цяпер, праз гады валадараньня Пуціна, адзінае, да чаго вы – акадэмічныя навукоўцы, дадумаліся, -- напісаць жаласьлівы ліст таму, хто ёсьць галоўная прычына вашых бедаў і ад каго належыць патрабаваць толькі аднаго – сысьці ад улады. Далей безь яго.

Вы, навукоўцы былоў Акадэміі навук, -- самы вінаватыя ў сваіх бедах. З вамі робяць так, як вы, якія сталіся прасіцелямі ў начальства, таго заслугоўваеце.

І нават калі вы нешта гераічна вынайдзеце, то і гэта вам ня будзе належаць – і гэта скрадзе ў вас расейскае начальства, ператворыць у камэрцыю для сваіх дзяцей з бізнэс-талентамі або ў вайну.

Ня ведаю, якія вы там, у Акадэміі навук, навукоўцы, але тое, што вы не грамадзяне – дакладна. І гэта – галоўная прычына вашых бедаў.

Працягвайце пісаць лісты на вёску дзядулю Пуціну, асьцепянёныя ванькі жукавы. У яго кош для сьмецьця вялікі – месца хопіць. Арменія вам у рабро.

Аляксей Мельнікаў

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5AE0D22691204

 

У Эрэване звычайны Майдан

Ня толькі расейскія, але і ўкраінскія камэнтатары спрабуюць пераканаць ў непадабенстве ўкраінскіх падзей 2013-2014 гадоў і пратэстаў у Армэніі. Паралеляў ня бачыць нават прэс-сакратар расейскага прэзыдэнта Дзімітры Пяскоў. А ягоны калега з расейскага МЗСа Марыя Захарава нават павіншавала армянскі народ з адстаўкай аўтарытарнага валадара. І гэтыя віншаваньні пераконваюць украінскіх назіральнікаў, што ў Эрэване ніякага Майдана няма. Інакш з чаго б гэта Масква пачала віншаваць армян?

Ну, пачнем з таго, што перамога на прэзыдэнцкіх выбарах у ЗША Дональда Трампа – сапраўднага магільшчыка расейскай эканомікі і нармальнага жыцьця алігархаў – таксама выклікала ў Маскве непадробленую радасьць. Пакуль мы не зразумеем, што ва ўладзе ў суседняй краіне класічныя ідыёты, мы не навучымся прагназаваць іхнія дзеяньні і даваць ацэнкі іхнім словам.

Арменія залежная ад Расеі значна больш за Украіну. Адстаўка Саргсяна зусім не азначае краха гэтай залежнасьці – тым больш, што на сваіх пазыцыях застаецца ўсё кіраўніцтва краіны, ва ўладзе – Рэспубліканская партыя, гэтая армянская “Едіная Россія”.

Мы ня ведаем, як павядзе сябе Масква, калі яе стаўленікі пачнуць губляць уладу па-сапраўднаму. І – самае галоўнае – мы ня ведаем, як павядуць сябе армянскія праваахоўнікі. У Маскве паказваюць на мірны характар армянскіх пратэстаў – і ўжо гэтым супрацьпастаўляюць тое, што адбываецца ў Эрэване, украінскаму Майдану.

Але і Майдан быў мірным пратэстам да ўжываньня гвалту “Беркутам”. Ён перарос у гвалтоўнае супрацьстаяньне толькі пасьля спробаў разагнаць пратэст. А вось армянскі пратэст 2008 года зусім ня быў мірным – яго разагналі, загінулі людзі, лідэр пратэста Нікола Пашынян (той самы) апынуўся ў турме. Затое мірным быў украінскі Майдан 2004 года. І яго цалкам можна параўнаць з падзеямі на увліцах Эрэвана сёньня – пакуль на гэтых вуліцах не пралілася кроў.

Бо тое, што мы назіраем сёньня – гэта толькі першая фаза Майдана. Гэта ёсьць сітуацыя, калі кіруючая група яшчэ не адчувае сапраўднай пагрозы сваёй уладзе і грашам. А людзі ўсё яшчэ разьлічваюць адцясьніць гэтую групу ад улады з дапамогай мірнага пратэста.

Цалкам магчыма, што армянскай уладзе ўдасца “перачакаць” пратэст – гэта тое, што на першым этапе ўкраінскага Майдана зьбіраўся зрабіць Януковіч. Цалкам магчыма, што армянскай уладзе ўдасца разагнаць пратэст гвалтам – тады расейскія кіраўнікі і іхнія спікеры ўжо ня будуць вітаць людзей на увліцах. І цалкам магчыма, што армянскай уладзе давядзецца сысьці і саступіць уладу апазыцыі. Што планы, якія яе прадстаўнікі сёньня абмяркоўваюць у Маскве, абрынуцца.

Тады ў Арменіі адбудзецца тое, што адбылося ва Украіне пасьля Майдана – пачнецца вайна. Для Украіны слабым месцам быў Крым і Данбас. Слабое месца Арменіі – Карабах. Спроба вырашыць карабахскую праблему гвалтам будзе прадпрынята літаральна на наступны дзень пасьля краху цяперашняй армянскай улады. А ў Маскве будуць толькі паціскаць плячыма і заклікаць Арменію і Азэрбайджан да перамоваў.

Гэта, дарэчы, тое, пра што зараз кажуць прыхільнікі ўлады, і тое, чаго ня хоча чуць і разумець вуліца. Але прыхільнікі ўлады маюць рацыю: рэвалюцыя заўжды прыводзіць да дэзарганізацыі дзяржаўнай машыны і гэты заўжды карыстаецца вораг.

Прыхільнікі ўкраінскага Майдана нават і ўявіць сябе не маглі рэакцыю Расеі на іхнюю перамогу. Прагнозы аб тым, што пасьля Алімпіяды ў Сочах пуцін “зоймецца” Украінай, проста не прымаліся ўсур’ёз. Прыхільнікі пратэстаў у Эрэване ня вераць у новую вялікую вайну. Да таго ж і там, і там большасьць удзельнікаў пратэстаў – маладыя людзі, якія прызвычаяліся да міра, а не да вайны.

Зь іншага боку, заўжды ёсьць пытаньне, на якое павінен адказаць сябе кожны ўдзельнік пратэста: ці варты Парыж імшы? Ці мае сэнс захаваньне Арменіяй кантролю над Карабахам і памежнымі азэрбайджанскімі раёнамі, калі платай за гэта зьяўляецца дыктатура, безвыходнасьць, жыцьцё ў калёніі Расеі?

А Україна да 2014 года была звычайнай расейскай калёніяй. І Арменія сёньня – проста расейская калёнія. Калёнія, жыхары якой змагаюцца сёньня за сваю свабоду. Яны толькі думаюць, што змагаюцца са сваёй уладай. Але на самой справе яны змагаюцца з расейскімі намесьнікамі гэтай улады. Яны змагаюцца з Пуціным.

А такое змаганьне ў выпадку свайго посьпеху ніолі не бывае проста вулічным фэстывалем.

Віталь Портнікаў

Пераклад з расейскай.

Крыніца: https://ru.espreso.tv/article/2018/04/26/vytalyy_portnykov_v_erevane_obychnyy_maydan

 

Сьвяточны лязгат

Змрочная карціна.

Карэспандэнт Тэлеграм-канала СерпомПо зрабіў на Цьверскай вуліцы ў Маскве некалькі фота трэніроўкі вайсковага парада 9 траўня.

Над Масквой вісела трывожнае, шэрае, дажджавое неба. У прыцемках, па Цьверскай, танкі і вайсковыя машыны ішлі на Чырвоную плошчу. Зялёнае сьвятло, агні, шэрыя будынкі.

Задворкі ўрачыстасьцяў.

Наладзілі з Масквы палігон.

Адзначаць няма што.

Галоўны зьмест Другой сусьветнай мясарубкі – не перамогі, а чалавечая катастрофа, якая зьнішчыла дзесяткі мільёнаў жыцьцяў. Бяда пачварнага маштаба.

Гэта трэба зразумець. І толькі гэта.

Замест гэтага, цынічнае расейскае начальства на чале з Пуціным ператварыла дату заканчэньня вайны ў Эўропе ў дэманстрацыю мілітарызма.

Танкі сышлі з платформ на Манежнай плошчы і, скрагочучы гусеніцамі, папаўзьлі наверх. Горад нібыта аглохнуў і застыў.

Вось і ўся памяць пра зьнішчаныя чалавечыя жыцьці, вось і “ўрокі мінулага” – лязгат новага мэтала па старых камянях.

Аляксей Мельнікаў

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5AE37AB06F2B8

 

Новае пудзіла

Расея і бальшыня чалавецтва рухаюцца ў супрацьлеглых напрамках. Гэты факт знайшоў сваё пацьверджаньне ў дзьвюх падзеях. Пуцін 25.04.18 падпісаў Указ №174 “Аб зацьверджаньні Асноваў дзяржаўнай памежнай палітыкі РФ”, у якім пералічыў, хто і чаму пагражае Расеі, а таксама краіны, межы зь якімі неабходна ўмацоўваць. Пра некаторыя дэталі гэтага дакуманта крыху ніжэй.

Другую падзею некаторыя камэнтатары ўжо параўналі з разбурэньнем Бэрлінскага мура. На мой погляд, гэта забяганьне наперад, але, тым ня менш, першы ў гісторыі міжкарэйскі саміт, які адбыўся 27.04.2018 у памежнай вёсцы Пханмунджом, ужо стаў падзеяй крайне важнай і крайне станоўчай.

“З гэтага моманту пачынаецца новая гісторыя – новая эпоха міру”, -- напісаў лідэр КНДР Кім Чэн Ын у павітальнай кнізе Дома Міру. Мяркуючы па словах, якія ён вымавіў потым, ён і сапраўды так думае.

Прэзыдэнт Паўднёвай Карэі Мун Чжэ Ін запрапанаваў злучыць чыгункі КНДР і Паўднёвай Карэі і пусьціць хуткасныя цягнікі.

Крайне важную заяву зрабіў Кім Чэн Ын ў адносінах да паўночнакарэйскіх перабежчыкаў, якіх Пхэньян заўжды называў “выкрадзенымі грамадзянамі КНДР”, у чым традыцыйна абвінавачваў Сэул. “Лінія мяжы не такая высокая, а чым больш людзей празь яе перакрочыць, тым хутчэй яна будзе сьцерта канчаткова”, -- заявіў Кім Чэн Ын . Магчыма, гэта былі самыя важныя словы, сказаныя на самым пачатку саміта.

І яшчэ. “Мы больш ніколі не перапынім ваш сон”, -- паабяцаў паўночнакарэйскі лідэр прэзыдэнту Паўднёвай Карэі. Ён такім чынам фактычна папрасіў прабачэньня за тое, што ў мінулым рэгулярна абуджаў свайго калегу ядзернымі выпрабаваньнямі, з-за якіх Мун Чжэ Ін вымушаны быў падрывацца на досьвітку і склікаць надзвычайнае паседжаньне Рады Бясьпекі ААН.

Саміт быў падрыхтаваны асабліва рупліва. Першы, ранішні раўнд доўжыўся роўна 100 хвілін, ні хвілінай даўжэй. Лідэры абезьвюх Карэй ўсяляк падкрэсьлівалі ўзаемную павагу і цьвёрды намер да набліжэньня краін. Пытаньне ў тым, да якой ступені будзе гэтае набліжэньне, высьветліцца ў бліжэйшай будучыні.

Вельмі ня хочацца “ўключаць Настрадамуса”, але, калі Кім Чэн Ын усур’ёз сказаў наконт сьціраньня мяжы, то працэс “перацяканьня” 25 мільёнаў паўночных карэйцаў на поўдзень стане лавінападобным, што немінуча прывядзе не да аб’яднаньня дзьвюх Карэй, а да паглынаньня Паўночнай Карэі – Паўднёвай. Проста таму, што ніхто з грамадзян Паўднёвай Карэі не захоча жыць паводле стандартаў чучхэ, а жыць, як у Паўднёвай Карэі, захоча абсалютная большасьць грамадзян КНДР. Адразу пасьля таго, як за гэтае жаданьне ня будуць забіваць.

У той жа час дадзенаму ідылічнаму прагнозу замінае тая абставіна, што Кім Чэн Ын паказаў сябе чалавекам з цалкам здаровым мысьленьнем. У ягоныя планы выразна не ўваходзіць самагубства. Прынамсі, у бліжэйшы час. Менавіта таму ён шпурляў свае ядзерныя вёдры так, каб нікога не забіць, і , тым самым, не навесьці на сябе забойчы ўдар. І менавіта таму ён цудоўна разумее, што зьліяньне дзьвюх Карэй у адзіную дэмакратычную дзяржаву, якая зьяўляецца часткай заходняй цывілізацыі, якой сёньня зьяўляецца Паўночная Карэя, прывядзе практычна непазьбежна да праблем асабістага характару для яго пэрсанальна і для ягонай сям’і. Сярод 25 мільёнаў грамадзян КНДР ёсьць цалкам адрозная ад нуля лічба людзей, якія з пункту гледжаньня міжнароднага права зьяўляюцца злачынцамі, вінаватымі ў забойствах, катаваньнях, утрыманьні ў рабстве і іншым. Цяжка сказаць наколькі яны гатовыя будуць паверыць гарантыям сваёй бясьпекі ў выпадку растварэньня КНДР у Паўднёвай Карэі.

Гэта была добрая навіна. Цяпер пра дрэннае. То бок пра Пуціна. Ва Указе №174 Пуцін піша, што неабходна прыняць меры па ўзмацненьню дзяржаўнай мяжы з Украінай, Казахстанам, а таксама ў Арктыцы і на Далёкім Усходзе Расеі. Менавіта адтуль Пуцін, мабыць, чакае ўварваньня замежных акупантаў.

Далей у прэзыдэнцкім указе пералічваюцца пагрозы, якія зыходзяць ад нядобрых суседзяў нашай Айчыны. Вось гэтыя пагрозы:

-тэрытарыяльныя прэтэнзіі сумежных дзяржаў;

-прэтэнзіі замежных дзяржаў на стратэгічныя рэсурсы Арктыкі і Далёкага Усходу;

-узмацненьне эканамічнага і дэмаграфічнага ўпдыву замежных дзяржаў на паасобныя памежныя раёны з нізкім узроўнем сацыяльна-эканамічнага разьвіцьця;

-разьведвальная і іншая дзейнасьць замежных спэцслужбаў па дэстабілізацыі грамадзка-палітычнай сітуацыі ў паасобных памежных раёнах. І г.д.

Там яшчэ шмат цудоўнага на 17 старонках. Зразумела, чаму Пуцін патрабуе ўмацаваць мяжу з Украінай. Бо менавіта гэтая краіна мае да Расеі самыя вялікія тэрытарыяльныя “прэтэнзіі”, якія заключаюцца ў патрабаваньні вярнуць скрадзены Крым і адціснутыя Данецк з Луганскам. Пра Далёкі Усход таксама зразумела. З прычыны таго, што Маскве да яго няма наогул ніякай справы, далёкаўсходнія прасторы засвойваюць кітайцы. Пры поўнай згодзе мясцовых жыхароў і маўклівай ухвале мясцовых уладаў, для якіх кітайскае пераварваньне Далёкага Усходу – гэта іхні чынавенскі бізнэс.

Пуцін цьвёрда вырашыў заняць месца Кім Чэн Ына ў канструкцыі сучаснага сьвету, тым больш, што самому паўночнакарэйскаму лідэру выразна абрыдла быць сусьветным пудзілам і сусьветным жа ізгоем. Наколькі Пуціну ўдасца ўціснуць Расею ў рамкі КНДР нядаўняй мінуўшчын, пакажа час. Пакуль я яго шмат што на гэтым накірунку атрымліваецца…

Ігар Якавенка

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5AE324D8AD15A

 

Санкцыі і скрэпы

Санкцыі супраць крамлёўскага рэжыму, выкліканыя перш за ўсё ягонай агрэсіяй супраць Украіны, дзейнічаюць ужо амаль чатыры гады. Расейская сыравінная клептаноміка стагніруе з 2010 года і ня здольная ні на якое творчае разьвіцьцё. Санкцыі, якія абмяжоўваюць доступ да зьнешняга фінансаваньня і заходніх тэхналогій, абвастраюць гэты стан. Калапс эканомікі можа цяпер настаць хутчэй, скажам, не праз 6 гадоў, а праз 3 гады. Тэарэтычна гэта непрыемна, але ніяк не ўплывае на цяперашнія паводзіны крамлёўскай вярхушкі.

Тым больш што крамлёўская прапаганда да самага апошняга часу бліскуча давала рады санкцыям, кругласутачна канвэртуючы іх у тэленаркотык нацыянальнай пыхі, заносьлівасьці і перамогашаленства – бездухоўны Захад дарэмна спрабуе прынізіць і спыніць Вялікую Расею, якая няўрымсна ўстае з каленяў. Прычым кіруючая вярхушка, якая нараджае гэтае пойла для акармленьня мас, сама ж найбольш прагна яго і спажывае, заглушаючы пакутлівы комплекс непаўнавартасьці.

Але ў гібрыднай інфармацыйнай вайне за розумы і сэрцы расейскіх грамадзянаў, якую, здавалася б, начыста выйграе крамлёўская клептакратыя, адбыўся “цуд на Марне” або “цуд на Вісьле”. Назавем яго “цудам на Патамаку”. У каторы раз рацыю меў Уінстан Чэрчыль, які казаў, што амэрыканцы абавязкава знойдуць слушнае рашэньне, папярэдне паспрабаваўшы ўсе астатнія. Прыняўшы, нарэшце, дзесяцігадовыя заклікі расейскай апазыцыі змагацца з адмываньне крымінальных расейскіх грошай на тэрыторыі ЗША, 6 красавіка Міністэрства фінансаў ЗША замарозіла актывы 24 прадстаўнікоў пуцінскай “эліты”.

Цуд заключаецца ў тым, што вось ужо тры тыдні крамлёўская прапаганда ня можа выбраць “слушны” тон ў асьвятленьні санкцый 6 красавіка, а наадварот, знаходзячыся ў стане цугцванга, зьдзяйсьняе палітычныя і псіхалагічныя памылкі. Санкцыі, строга кажучы, і не санкцыі нават, а проста руціннае прымяненьне даўно існуючага амэрыканскага заканадаўства нанесьлі адчувальны ўдар па самой уразьлівай канструкцыі пуцінскай сістэмы ўлады. Нашы духоўныя скрэпы, якія цэмэнтуюць расейскі соцыюм, уключаюць два абавязкавыя пастулаты веры: ёсьць алігархі, якія абрабавалі краіну, і ёсьць нацыянальны лідэр, які ўжо 18 гадоў нястомна змагаецца зь імі і іхнімі заходнімі заступнікамі. У гэтым крохкім кагнітыўным дысанансе краіна і жыве ўсе 18 гадоў, што зьяўляецца, зразумела, выдатным тэхналагічным дасягненьнем айчыннай сацыяльнай інжынэрыі.

Цяпер разьбярэм пакрокава, як гэтыя скрэпы сёньня пасьлядоўна разбураюцца самым Крамлём. Першая яго спантанная рэакцыя на прэс-рэліз Міністэрства фінансаў ЗША ад 6 красавіка – абурэньне з нагоды грубейшага парушэньня сьвяшчэннага права прыватнай маёмасьці капітанаў расейскага бізнэсу, якія забясьпечваюць дзесяткі тысячаў працоўных месцаў простым амэрыканцам; унясеньне ў Думу закона аб контрсанкцыях супраць ЗША; заявы высокіх чыноўнікаў пра гатоўнасьць кампэнсаваць з расейскага бюджэту фінансавыя страты 24 укрыжаваных у ЗША алігархічных хлопчыкаў. Але страшна далёкія гэтыя людзі ад народа і жывуць яны, пад сабою не адчуваючы краіны. Яны замахнуліся адразу на абедзьве сакральныя скрэпы нашай крохкай нацыянальнай згоды. Бізнэсоўцы і чыноўнікі, якія абрабавалі народ, адмываюць у ЗША 1000 000 000 000 даляраў, ніколі ня стануць у грамадзкай думцы капітанамі расейскага бізнэса.

Пад пагрозай апынулася і другая скрэпа – апантаная вера ў бацьку нацыі, нязломнага барацьбіта з карупцыяй. Калі МЗС, Дума, Урад абараняюць алігархаў, якія абрабавалі народ, то чаму маўчыць Уладзімір Уладзіміравіч?! Дзе Пуцін? Пуцін маўчыць з гэтай нагоды дагэтуль, што для яго характэрна ў складаных сітуацыях. Але ўжо 8 красавіка два вышэйшыя праваахоўчыя чыноўнікі, генэральны пракурор Юры Чайка і старшыня Сьледчага камітэту Аляксандр Бастрыкін, запрапанавалі радыкальна іншы погляд на дзеяньні ЗША і аналагічныя планы брытанскіх уладаў у адносінах да прыватных расейскіх актываў, што знаходзяцца ў юрысдыкцыі Вялікабрытаніі. 24 капітаны расейскага бізнэсу (паводле вэрсіі МЗСа і Думы) ператварыліся ў Чайкі-Бастрыкіна ў 24 злачынцы: “Людзі атрымліваюць вялізныя аб’ёмы дабра і вязуць і ЗША, Вялікабрытанію. Ну хаця б там арыштавалі іхнія рахункі і накіравалі сюды. Расстрэла няма, і слава богу”.

Гэтая новая канцэпцыя (нечакана даволі лісьлівая ў адносінах да дзеяньняў ЗША і Вялікабрытаніі) значна больш станоўча была сустрэта ў сацсетках, але і яна мае свае фатальныя для палітычнай стабільнасьці рэжыма слабасьці. Перш за ўсё, гэта зноў тычыцца фігуры нашага галоўнага нязломнага барацьбіта з карупцыяй. Усе 24 злачынцы (паводле Чайкі, Бастрыкіна) – людзі, блізкія да Пуціна, а 4 зь іх фактычна члены ягонай сям’і: зяць (або былы зяць) Кірыл Шамалаў, асабісты ахоўнік з 25-гадовым стажам генэрал арміі Віктар Золатаў, сын сябра маленства і бліжэйшага партнёра Аркадзя Ротэнбэрга і, нарэшце, самы гадоўны асабісты кашель Пуціна, намінальны ўладальнік “Сургутнефтегаза” Уладзімір Багданаў.

Акрамя таго, справядліва назваўшы злачынцамі першую партыю прайдзісьветаў, запакаваную амэрыканцамі 6 красавіка, Чайка і Бастрыкін тым самым авансам аб’яўляюць злачыннай усю расейскую палітычную вярхушку, фінансавая інфармацыя пра якую будзе цяпер паступова ўсплываць навонкі з засакрэчанай часткі “крамлёўскага даклада” у наступных прэс-рэлізах Мінфіна.

Такім чынам, санкцыі 5 красавіка ўпершыню выклікалі ў Крамлі разгубленасьць, неспакой і нават раскол. Былі высунуты дзьве дыямэтральна супрацьлеглыя канцэпцыі адносінаў да іх, абедзьве разбуральныя для ключавых ідэалагем рэжыма. Што, мабыць, у Маскве зразумелі, таму тэма санкцый 6 красавіка і рэакцыі на іх была сарамліва прыглушана.

Далей насталі дзьве рэчы яшчэ больш дзіўныя. З Думы быў адкліканы ўрадавы заканапраект аб контрсанкцыях. Спыніліся якія-кольвечы размовы пра кампэнсацыі пацярпелым капітанам расейскага бізнэсу. На тэлешоў быў рэзка зьніжаны ўзровень антыамэрыканскай гістэрыі. Пра Дональда Трампа, мабыць, было дадзена ўказаньне казаць выключна ў станоўчым ключы. Ягоны ліст у расейскую амбасаду ад 15 красавіка пра адмову ад далейшых санкцый у дасягальнай будучыні выклікаў у Маскве новы выбух трампнашызма. Пасьля шоку 6 красавіка, на які расейская клептакратыя не знайшла адказу, яна раптам убачыла сьвятло ў канцы танэлю. Пацаны жывуць цяпер ў чаканьні стрэлкі, на якой Трамп і Пуцін перацяруць тэму санкцый.

Трамп будзе, зразумела, спрабаваць тармазіць санкцыі, як ён гэта зрабіў 15 красавіка. Але ён ня здолее супрацьстаяць адзінадушнай думцы амэрыканскага палітычнага істэблішмэнта, тым больш ня здолее супрацьстаяць энтузіязму абсалютнай большасьці расейскага грамадзтва. Так, так! Уражальны і парадаксальны эфэкт санкцый ад 6 красавіка (замаражваньне замежных актываў расейскай вярхушкі) заключаецца ў тым, што яны горача адабраюцца менавіта абсалютнай большасьцю расейскага грамадзтва. Правал кампаніі салідарнасьці з капітанамі расейскага бізнэсу, радыкальныя заявы Чайкі і Бастрыкіна – адэкватнае адлюстраваньне думкі народнай.

Мэсыдж з Вашынгтона ад 6 красавіка аказаўся па факце вельмі эфэктыўным і пісьменным, што ламае стэрэатыпы, якія склаліся: “Мы не супрацьстаім Расеі і расейскаму народу. У нас канфлікт з расейскай клептакратыяй, якая абрабавала свой народ і адмывае свае вялізныя сродкі на нашай тэрыторыі. Мы маем намер, паводле патрабаваньняў нашага заканадаўства, замарозіць рахункі і ўклады карумпаваных бізнэсоўцаў і чыноўнікаў і, у патрэбны час, вярнуць расейскаму народу ягоную маёмасьць”.

Па кіруючай вярхушцы (100-200 сем’яў) наносіцца сакрушальны фінансавы ўдар – запускаецца працэс канфіскацыі скрадзеных імі 1000 000 000 000 даляраў. Адзіная пэрспэктыва, якая ў іх застаецца на Захадзе, -- пыл глытаць у амэрыканскіх (і брытанскіх) судах. Парушаецца сацыяльны кантракт крамлёўскай мафіі – лаяльнасьці хроснаму бацьку ў абмен на ягоныя гарантыі бясьпекі замежных актываў. Якія там гарантыі, калі блізкасьць да Пуціна становіцца на Захадзе, наадварот, афіцыйнай чорнай адзнакай?!

Краіна ў цэлым, наадварот, атрымлівае ўражальны станоўчы сігнал. Прамінулыя з 6 красавіка тыдні паказалі, што лепш за ўсіх пачуцьці глыбокага задавальненьня мільёнаў шэраговых расейцаў рашэньнем Мінфіна ЗША выказаў такі нешэраговы расеец, як пан Бастрыкін: “Ну хаця б там арыштавалі іхнія рахункі і накіравалі сюды”. Што тычыцца “накіравалі сюды”, то грамадзяне Расеі, пагаджаючыся з Бастрыкіным, разумеюць, канешне, што скрадзеныя ў іх актывы павінны быць вернуты не сёньняшнім уладам (тым жа самым рабаўнікам), а першаму ўраду новай Расеі.

Што ж далей? Цяпер, калі эфэктыўная стратэгія знодзена, уладам ЗША і Вялікабрытаніі застаецца толькі пасьлядоўна выконваць патрабаваньні свайго ўласнага заканадаўства, прадстаўляючы новыя порцыі інфармацыі пра высокапастаўленых рабаўніках. Вяртаючы, калі хочаце, свой доўг расейскаму грамадзтву. Захад надта доўга супрацоўнічаў з крамлёўскай клептакратыяй, прадастаўляючы ёй магчымасьці адмываць у сябе нарабаваныя ў Расеі сродкі.

P.S. А вось ужо і крамлёўскі зьнешнепалітычны інтэлектуал Фёдар Лук’янаў мудра і празорліва зазначыў: “Незьмяняльнасьць становіцца фактарам рызыкі, а не стабільнасьці. І гэта ня толькі Амэрыкі тычыцца”. Што санкцыі жыватварашчыя робяць!

Андрэй Піянткоўскі

Пераклад з расейскай.

Крыніца: https://www.svoboda.org/a/29193990.html

 

Чи стане Путін Кім Чен Ином?

Історична зустріч лідерів Північної і Південної Корей може призвести до реального врегулювання ситуації на Корейському півострові і завершення війни, яка формально тривала між двома Кореями сім десятиріч. Однак, перш ніж радіти, треба зрозуміти причини такої конструктивності з боку північнокорейського диктатора. Чому так конструктивно налаштований Кім Чен Ин? Тому що бажає змінити класичну конфронтаційну політику свого дідуся і батька, чи тому, що відчув небезпеку санкційного тиску на свій режим? Адже диктатори – не завжди самогубці.

І тут виникає питання: чи може піти шляхом Ким Чен Іна його російський колега Володимир Путін? Адже путінська Росія – такий же порушник міжнародних правил, як і КНДР. І санкційний тиск сьогодні здійснюється не тільки проти Пхеньяна, але й проти Москви.

Ніде правди діти, у російського режиму набагато більше ресурсів для самозбереження, ніж у північнокорейського. Та й санкції проти Москви з точки зору суворості не можна порівняти із санкціями проти Пхеньяна. Однак рівень цих санкцій зростає, вони починають зачіпати інтереси великих олігархічних корпорацій, а значить – рано чи пізно позначаться і на економіці, і на інтересах кожного конкретного громадянина. А от добробут громадян – ахіллесова п’ята путінського режиму. Бо у російського президента немає такого населення, як у північнокорейського. Лояльність росіян має свої обмеження – і у Кремлі це прекрасно знають.

Питання змін у російській політиці – це питання часу. Новий державний секретар США Майк Помпео слушно зауважує, що Путін ще не почув послання від Америки. Але я впевнений, що у майбутні роки у Вашингтоні будуть робити все можливе, щоб «послання» дійшло до адресату. Щоб механізм примусу до цивілізованої поведінки щодо Росії спрацював.

Найголовніші союзники України – терпіння і час

І ось тоді ми з вами зможемо обговорити можливість перетворення Путіна на Кім Чен Ина. Ну, добре, не Путіна, а спадкоємця російського правителя. Однак росіянам конче необхідний той, хто виведе країну з ізоляції, подолає наслідки її агресивної політики, домовиться із Заходом і сусідами, відмовиться від Криму, Донбасу та інших окупованих Росією територій у колишньому Радянському Союзі, Поява такого лідера відповідає насамперед національним інтересам самої Росії – адже її нинішні керівники позбавляють цю країну майбутнього.

Однак не варто думати, що це відбудеться швидко. Не відбудеться. Україні доведеться ще роки, якщо не десятиріччя існувати у стані перманентного конфлікту з російським режимом. Союзникам України в цей непростий період будуть воля її власного народу до державотворення, підтримка Заходу і час.

Насправді це найголовніші союзники України – терпіння і час.

Віталій Портников

Крыніца: https://www.radiosvoboda.org/a/29197368.html

 

Ён задумаўся?

У Арменіі ўсё працягваецца. Пратэстоўцы дамагліся адстаўкі Саргсяна, і цяпер патрабуюць, каб ад улады сышла ягоная г. зв. “Рэспубліканская партыя”.

Тут для нас, расейцаў, вось яшчэ што цікава. Зразумела, што армянскі пратэст ня мае якой-кольвечы выразнай “геапалітычнай арыентацыі”, і ў гэтым сэнсе ў Крамля ёсьць прастора для манеўраў (дзякуй богу, гэтай прасторай стае розуму карыстацца і не пачынаць ідыёцкіх авантур).

І ўсё ж асабіста Пуціна тое, што адбываецца, прыводзіць у шаленства. Я ўпэўнены, яму гэта вельмі непрыемна бачыць. Ня ведаю ў якой там ступені яму ўдаецца не ўпадаць у параною “амэрыканскай змовы” супраць яго асабіста (як у выпадку з Эўрамайданам), але любы народны пратэст яго, зразумела, уводзіць у шаленства проста па факце. Ён жа ня бачыць ў народзе суб’ектнасьці, але заўжды бачыць чыюсьці спэцапэрацыю (можа, не амэрыканскую ў выпадку з Эрэванам, але чыюсьці яшчэ абавязкава – алігархаў, кланаў, генэралаў, масонаў, тампліераў).

Вось ён такі сядзіць зараз у Сочах сваіх (або дзе там у яго гняздо) і думае: “Які Саргсян м…к, зусім як Януковіч, здаўся, збаяўся, а ім і ягонай адстаўкі аказалася мала, яны вось далей душаць, і які ўсё ж я малайчына быў у верасьні 2011 года”.

І трэба яшчэ разумець, што любая пратэстная актыўнасьць любога чужога народа з-за пуцінскіх страхаў непазьбежна адбіваецца на нас – выразна або не надта выразна. Пасьля Памаранчавага Майдана і рэвалюцыі ў Кыргызтане мы атрымалі нашыстаў, “абложаную крэпасьць” і іншы рост па экспанэнце гэтай сьмярдзючай суркоўшчыны. Пасьля “арабскай вясны” мы атрымалі ракіровачку. Пасьля Эўрамайдана наогул раскрылася пекла. Сірыйская вайна як працяг (у пэўнай ступені) украінскай вайны – гэта тое, што мы дагэтуль чарпаем з-за пуцінскай нянавісьці да ўкраінскай рэвалюцыі.

Арменія Пуціна таксама на нейкія думкі ў адносінах да нас, расейцаў, наштурхне. І нічога добрага для нас у гэтых роздумах ня будзе. Захарава і Пяскоў будуць працягваць сваё ля-ля пра сяброўскую Арменію, у якой Маскве ўсяроўна хто валадарыць, на фэдэральных каналах будуць працягваць казаць, што ў Эрэване не Майдан. Але Пуцін галоўным чынам будзе думаць не пра армянскую зьнешнюю палітыку, а пра нас і пра далейшае захаваньне сваёй улады. Пра змаганьне са змовамі.

Раман Папкоў

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5AE1562D22782

 

“Памяць” ва ўладзе

Адзін з лідэраў нацыяналістаў Бялоў-Поткін заявіў у інтэрв’ю ВВС: “Сучасная Расейская Фэдэрацыя ў плане нацыяналізма пайшла так далёка, што я такое і ня сьніў. Тыя рэчы, якія ў свій час дэкларавала таварыства “Пасяць”, цяпер зьяўляюцца асновай дзяржаўнай палітыкі”.

Людзі, што засьпелі Перабудову, памятаюць барадатых клоўнаў з патрыятычнага таварыства “Памяць” (дарэчы, і сам Поткін выйшаў адтуль). Ва ўмовах тадышняй свабоды слова яны прайгралі ўсё начыста. Іхнія кандыдаты з грукатам правальваліся практычна на любых выбарах. Тады яны ўспрымаліся як дзіўныя маргіналы без палітычнай будучыні.

На першых дэмакратычных выбарах у 1990-1991 расейцы прагаласавалі супраць нацыянал-патрыётаў, за “Дэмакратычную Расею”. Кандыдаты “Пямаці” і яе хаўрусьнікаў панесьлі аглушальную няўдачу. Ва ўмовах свабодных СМІ і выбараў расейцы выбралі дэмакратыю.

У апошнія гады, ва ўмовах прафанацыі выбарчых працэдур і татальнай прапаганды, жыхарам Расеі пад выглядам сьвежага ідэалагічнага дэлікатэса навязалі пратухлы сабачы корм нацыянал-патрыятызма, які яны ў нядаўняй мінуўшчыне з агідай адкінулі. Калі свабода выбараў і СМІ будзе адноўдена, пуцінская кіруючая “Памяць” (і яе “птарыятычная” ідэалогія) будзе мець незаздросны лёс сваёй гістарычнай папярэдніцы і акажацца выкінутай на палітычную памыйку.

Ігар Эйдман

Пераклад з расейскай.

Крыніца: Фэйсбук.

 

Вэтэраны гэбізма

Ужо трыццаць гадоў мэтады працы КГБ/ФСБ не мяняюцца. Побач з Народным фронтам заўжды аказваецца “Інтэрфронт”, побач з Майданам – Антымайдан. На спробы даць усім грамадзянам роўныя магчымасьці ў адукацыі адказваюць абвінавачваньнямі ў “дыскрымінацыі”.

Тацьцяна Жданок, лідэр Русского союза Латвіі і былы дэпутат Эўрапейскага парляманту, паабяцала ў выпадку праходжаньня сваёй партыі ў Сэйм зьмяніць адукацыйную рэформу ў краіне – прасьцей кажучы, зноў загнаць расейскамоўнае насельніцтва ў моўнае гета, дзе ім так лёгка маніпуляваць з дапамогай ілжывых тэлеканалаў з Масквы. На самой справе шанцаў зьмяніць заканадаўства ў Жданок няма нават у выпадку, калі ейная партыя апынецца ў парляманце – і былы дэпутат пра гэта цудоўна ведае. У яе іншая задача – усімі сіламі забясьпечываць карцінку для расейскіх тэлеканалаў. Жданок займаецца гэтай працай з часоў перабудовы, вось ужо тры дзесяцігоддзі – з таго часу, як уступіла ў Інтэрнацыянальны фронт працоўных Латвійскай ССР, фальшывую альтэрнатыву Народнаму Фронту Латвіі. Як бачым, ужо трыццаць гадоў мэтады працы КГБ/ФСБ не мяняюцца. Нават тыпажы падбіраюцца падобныя: Тацьцяна Жданок, гэта чарапаха Тарціла расейскага шавінізма ў Латвіі, дзіўна нагадвае бабулю ўкраінскага “прагрэсіўнага сацыялізма” Натальлю Вітрэнку, якая днямі зноў патрапіла ў навінавыя зводкі з-за сутыкненьня з радыкаламі каля будынка Акруговага суду ў Кіеве. Справы ідуць, “кантора” піша…

Віталь Портнікаў

Пераклад з расесйкай.

Крыніца: Фэйсбук.

 

Пускалі самалёцікі

Сёньня ў рускім райху арыйскія лібэралы праводзяць масавую акцыю за вольны Інтэрнэт. Запускаюць некуды самалёцікі. У знак пратэста.

Ну, першае. Інструкцыя лібэралам райха. Хутка згортваем кожны свой самалёцік і соўкаем яго сабе ў задніцу. У знак таго, што ў малайзійскім боінгу, састрэленым вашым райхам, памерлі невінаватыя людзі, а вы, сукі, ні на якія пратэсты супраць вашага райху не выходзілі.

І другое. Ужо пяты год крымскіх татараў ваш райх забівае, саджае, выганяе. І вы не выходзілі за іхнюю свабоду ні на якія масавыя акцыі, сукі. Вы як хочаце – каб крымскія татары паміралі, сядзелі ў турмах і гета, а вам у гэты час быў вольны Інтэрнэт?

Так шчас, сукм. Ня будзе ў вас нічога вольнага. У сарцір будзеце па гадзінах хадзіць. І тут брава Пуціну, слушна ён займаецца вамі: нічога, акрамя зьнявагі, акрамя намордніка, бізуна, клеткі. Ніякай свабоды вы, сукі і рабы, не заслугоўваеце. Толькі каля парашы вам месца.

Зычу вам аднаго – хутчэй здохнуць у вашай баязьлівасьці, абыякавасьці і ганьбе. Здохнуць – не памерці. Чалавечай сьмерці вы, сукі, таксама не заслужылі. Вы горш за звычайных ватнікаў, бо выдатна ведаеце, што адбываецца, і брэшаце ціха, паводле раскладу. “Сабакам – сабачая сьмерць”.

Айдэр Муждабаеў

Пераклад з расейскай.

Крыніца: Фэйсбук.

/ 02-05-2018
Расея Крах Расеі Арменія Русский мир РФ Расейская імпэрыя рф
Абмеркаваньне
плл Аўтар: Менчанин 2018-05-09

В Армении пророссийский

оппозиционер, иначе в Ереване будут азербайджанские танки.

дадайце свой камэнтар
Вялікі дзякуй за камэнтар! Ваш камэнтар будзе дададзены пасьля праверкі мадэратарам.
Актыўна абмяркоўваюць: