змагайся!
пераможаш!
На Галоўную старонку

Дарога вайны

Ваенная апэрацыя

Апэрацыя Аб’яднаных сілаў на Данбасе зьяўляецца ваеннай апэрацыяй, і ў гэтым яе галоўнае адрозьненьне ад АТА, заявіў на брыфінгу 2 траўня камандуючы ААС Сяргей Наеў:

Шмат пытаньняў паступала ад грамадзкасьці і журналістаў пра сутнасьць сітуацыі. Дакладваю: галоўнае адрозьненьне ААС у тым, што апэрацыя Аб’яднаных сілаў зьяўляецца ваеннай апэрацыяй. На тое ёсьць свае прычыны. Зараз мы маем справу ня толькі з так званымі “ДНР” і “ЛНР”, якія Вярхоўная Рада прызнала тэрарыстычнымі арганізацыямі. Відавочна, што йдзецца пра акупацыю часткі нашай тэрыторыі дэ-факта расейскімі акупацыйнымі войскамі. На самой справе першы і другі армейскія карпусы, утвораныя так званымі “ДНР” і “ЛНР”, зьяўляюцца класічнымі расейскімі падразьдзяленьнямі, сфармаванымі па штатах і статутах узброеных сілаў Расейскай Фэдэрацыі.

Абодва карпусы ўваходзяць у склад восьмай армі, адтуль жа атрымліваюць узбраеньне, баепрыпасы, гаруча-змазачныя матэр’ялы, грашовае ўтрыманьне і харчаваньне. Усе пасады – ад камандзёра роты і вышэй – у гэтых фармаваньнях укамплектаваныя расейскімі афіцэрамі. Не давярае расейскае камандваньне мясцовым здраднікам.

Такім чынам, мы маем справу з расейскай агрэсіяй. Гэта выразна паказана ў законе “Аб асаблівасьцях дзяржаўнай палітыкі па забесьпячэньню дзяржаўнага сувэрэнітэту Украіны над часова акупаванымі тэрыторыямі ў Данецкай і Луганскай вобласьцях”.

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://gordonua.com/news/war/naev-oos-na-donbasse-yavlyaetsya-voennoy-operaciey-my-imeem-delo-ne-tolko-s-tak-nazyvaemymi-dnr-i-lnr-244213.html

 

Дай трыльёнчык!

Шаноўны Андрэй Андрэевіч Піянткоўскі штораз плануе вярнуць няшчасны трыльён “першаму посткрымінальнаму ўраду Расеі”. Толькі вось як будзем вызначаць “посткрымінальнасьць” гэтага будучага ўраду – давядзецца ж вызначаць гэта апрыёрна. А раптам памылімся? Хаця народ наш, як вядома, не памыляецца, але працэдура выпрацоўкі рашэньня не зусім зразумелая. Дык каму ж перадаць у кіраваньне скрадзены “расейскі трыльён”? Можа, разумна трымаць грошыкі там, дзе прыбыль будзе большай?

Вядома, што ў англамоўным тэксьце, да напісаньня якога непасрэдна датычны і на які спасылаецца Андрэй Андрэевіч, пра гэты момант гаворыцца значна больш агульна, як пра вяртаньне грошай расейскаму народу ў пасуючы момант. Тут таксама шмат незразумелага. Што за момант? Хто будзе лавіць гэты момант? Ці дажывем? Ці дажывуць нашы ўнукі? Ці не згараць нашы грошыкі? Можа, усё ж запрапануем самы сабе паўторную валютную ваўчарызацыю? А хто захоча – можа дабраахвотна перадаць сваю валюту роднай дзяржаве.

Некаторыя чытачы падказваюць – ці не давядзецца спачатку расплаціцца са згаданага трыльёна з Украінай за ўсялякіе гнюснасьці? Тут нядрэнны выхаваўчы момант. Вось атрымлівае нейкі грамадзянін свой ваўчар, скажам, тышч там на 10 баксаў, дзе зазначана, што для спажываньня пакінута, ну ўсяго тысяча трыста, а розьніца пайшла на ўплату за ваенторгаўскія танкі. Усхвалюецца крыху, але потым прыплюсуе па тышчонцы зь нечым ад жонкі, цешчы і дзетак – ужо нядрэнна атрымліваецца. А бяссоннымі пацыфісцкімі начамі будзе плюсаваць “даваенныя” сумы.

У сьветлае сьвята міжнароднай салідарнасьці працоўных хочацца перадаць найлепшыя зычэньні заакеанскім работнікам Уол-Стрытаў. Няхай яны пакуль не расслабляюцца і павялічаць нашы авуары, разьмешчаныя ў іх ад імя расейскага народу нашымі перадавымі інвэстарамі. Ну і асобны дзякуй самым айчынным інвэстарам – не пражралі народныя грошыкі, зьбераглі, акуратна вывезьлі, уклалі разумна. Нам жа застаецца толькі з нецярплівасьцю чакаць, калі будзе спажываць гэты плён глабалізацыі.

Рома Піндэршлос

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5AE83FEEE6238

 

Голова УПЦ КП Філарет у Європарламенті закликав зберегти санкції проти Росії

Предстоятель Української православної церкви Київського патріархату Філарет у Європарламенті закликав продовжувати санкційний тиск на Росію через її агресію. Про це він заявив на конференції «Ціна російської агресії в Україні: свідчення викрадень, тортур та вбивств», повідомляє кореспондент Радіо Свобода.

«Ми закликаємо Європу продовжити санкції. Не воювати зброєю, а продовжити санкції, бо вони діють дуже боляче для Росії. Ця країна зараз вже ледь-ледь їх терпить, тому ми просимо: продовжіть ці санкції для того, щоб зупинити і перемогти агресора. Таким чином, ми звільнимо всіх заручників та ув’язнених в російських в’язницях».

Філарет наголосив: «Церковних людей турбує війна, яка зараз йде на сході Україні й якої могло б не бути, якби не було агресора. А Росія є потенційним агресором, а для того, щоб його зупинити, потрібна сила – і духовна, і фізична».

На заході заслухали свідчення колишніх українських заручників і в’язнів.

Зранку Філарет у Європарламенті відслужив молебень за мир в Україні та Європі.

У плані перебування голови Української православної церкви Київського патріархару в Брюсселі також є участь у міжнародній конференції «Україна за часів незалежності: погляд Православної церкви Київського патріархату на суспільство, що змінюється».

3 травня він також відвідає українських військовослужбовців, які проходять реабілітацію у брюссельському військовому госпіталі, та зустрінеться з українською громадою у Бельгії.

Це вже другий візит Філарета до законодавчого органу ЄС після 2014 року.

Крыніца: https://www.radiosvoboda.org/a/news/29204444.html

 

Польшча і Україна

Почути голоси українців, які пережили ув’язнення, колишніх заручників і політв’язнів повинні і в Брюсселі, і в інших західних столицях, бо без цього Європа не може почуватися безпечною, заявляє посол Польщі в Україні Ян Пєкло. Як повідомляє кореспондент Радіо Свобода, посол долучився до організації в Європейському парламенті конференції «Ціна російської агресії в Україні: свідчення викрадень, тортур і вбивств».

«Ми сподіваємося, що ці голоси отримають підтримку, що Євросоюз почує їх. Це необхідно для ЄС, адже без їхнього звільнення не може бути безпечної Європи», – заявив Пєкло.

Посол Польщі в Україні Ян Пєкло привіз до законодавчої установи ЄС родичів українських полонених і політв’язнів, а також українців, які побували в заручниках у бойовиків, щоб поділитися з євродепутатами своїми свідченнями. На заході за участі предстоятеля УПЦ КП Філарета пролунали вісім свідчень колишніх політв’язнів і родичів полонених.

Як заявив польський посол, ЄС повинен «підтримувати Україну і засвоїти для себе уроки російської агресії».

Крыніца: https://www.radiosvoboda.org/a/news/29204629.html

 

Чому Москва боїться Пашиняна

Те, що відбувається у Вірменії, знищує саму путінську модель функціонування влади

Ще напередодні голосування у вірменському парламенті щодо кандидатури нового прем'єр-міністра країни - а на цю посаду було висунуто тільки одну кандидатуру лідера масових протестів Ніколи Пашиняна - здавалося, що голова уряду буде обраний.

На користь цієї версії свідчила обіцянка більшості з Республіканської партії забезпечити кворум на голосуванні, численні консультації, які провів Пашинян - причому не тільки з представниками різних парламентських фракцій, а й з делегацією російської Державної Думи, що спішно прилетіла до Єревану.

Зрештою, було ясно, що відмова від обрання Пашиняна призведе до загострення ситуації в країні. Чому ж республіканці не просто не проголосували за Пашиняна, але зробили це демонстративно, влаштували кандидату справжню обструкцію із обвинуваченнями в дилетантизм і нездатності управляти країною?

У Єревані називають багато причин, крім найголовнішої - обрання Пашиняна не бажає Кремль. Хоча не стверджую, що про це не здогадуються. Політолог Левон Ширинян в інтерв'ю інтернет-порталу Перший інформаційний зазначив, що республіканцям "погрожують росіяни... Вони - сила, що обслуговує інтереси іноземного капіталу". Однак політолог впевнений, що республіканці "заради власної влади налаштовують чужака проти Вірменії", а я вважаю - як раз навпаки.

Здавалося б, чим Москву не влаштовує Пашинян? Вірменія є геополітично залежною від Росії. Пашинян у своїх виступах підтверджує вірність країни своїм геополітичним зобов'язанням. Що стосується "дрейфу на Захід" - так до нього був схильний і колишній президент Серж Саргсян. Путіну довелося буквально змусити вірменського президента відмовитися від підписання угоди про асоціацію з Європейським союзом. А Саргсян був свій, перевірений політик.

До того ж Пашинян постійно підкреслює відмінність між вірменськими та українськими подіями, стверджує, що в Єревані - не "кольорова революція", намагається всіма силами уникнути небажаних для Росії асоціацій. Але не виходить.

Тому що те, що відбувається у Вірменії, знищує саму путінську модель функціонування влади. Модель, що залишає функцію визначення складу цієї влади за організованим злочинним угрупованням, а "бидлу" залишається просто проголосувати за затвердженим в якійсь елітній сауні сценарієм.

Саме так президентом Росії став Путін - непоказний чиновник, якого вибрала сім'я Єльцина. І саме так повинно відбуватися в країнах, які "дружать" з Росією. Простіше кажучи - в її колоніях. А Вірменію в Москві сприймають саме як колонію.

Україна, в якій усього за рік до виборів ніхто не знає ані імені переможця президентських перегонів, ані складу парламенту - це справжнісінька катастрофа для Кремля і вибух мозку для пересічних росіян. І Вірменія загрожує перетворитися на таку ж катастрофу. Не випадково біля вірменської церкви у Москві люди розповідають один одному новий сумний анекдот з двох фраз "У Росії теж могла б бути така революція. Але де ж взяти стільки вірмен?". Кому таке сподобається?

Саме тому російське керівництво і вимагає від своїх маріонеток у Вірменії не йти ні на які поступки народу. Навіть ціною їхнього власного краху. Навіть ціною дестабілізації у Вірменії. Навіть ціною нової війни на Кавказі. Найголовніше - "бидло", тобто народ, який всіма фібрами своєї чорної чекістської душі ненавидить Володимир Путін, не повинен отримати владу.

Віталій Портников

Крыніца: https://espreso.tv/article/2018/05/02/vitaliy_portnykov_chomu_moskva_boyitsya_pashynyana

 

Казус малодшага капрала

Каб зразумець адрозьненьне Першай і Другой Халодных войнаў, трэба ўявіць, што Першую Халодную з абодвух бакоў вялі маршалы і генэралы, вэтэраны Другой сусьветнай (з амэрыканскага боку – Карэйскай вайны) і палітыкі, якія бачылі, як хвалямі мяняюцца тэндэнцыі.

Другую Халодную з боку Эрэфіі вядуць тыя, хто ў гады Першай быў ва ўзброеных сілах або спэцслужбах на вельмі невысокіх пасадах, што выключаюць самастойнасьць. Або на вельмі невялікіх пасадах.

З аднаго боку, іх траўмавала сваёй неаканасьцю крушэньне савецкага сьвету, зь іншага – для іх кар’ера толькі і пачалася па-сапраўднаму. Яны са свайго ўзроўню зусім не маглі зразумець, чаму ўсё, што было для іх сацыяльным космасам, раптам стала распадацца. Але навыкі, якія яны мелі, дапамаглі раскідаць дылетантаў-інтэлігентаў і надта няўклюдных савецкіх бюракратаў.

Таму яны такія зласьлівыя і гістэроідныя. І так ня ўмеюць бачыць шматгадовую пэрспэктыву. Аказаўшыся “дзецьмі рэвалюцыі”, яе галоўнымі бэнэфіцыятарамі, яны назаўжды ўпіталі панічны страх перад наступнай, гэтым разам той, якая скідвае ўжо іх.

Падчас першай Халоднай носьбітам таго страху сярод вярхушкі быў толькі Андропаў – сьведка Вугорскай Нацыянальнай рэвалюцыі 1956 года і вулічных расправаў з тамтэйшымі чэкістамі (“авошамі”).

Тут можна прывесьці ў прыклад Гітлера і ягорную гэнэрацыю.

Сьмелы малодшы капрал (або старэйшы яфрэйтар – то бок падначаленых жаўнераў яшчэ не належала) – Жалезны крыж адразу 1-й ступені (як мне падказаў шаноўны Барыс Сакалоў, яго, як правіла, давалі афіцэрам).

Прычын, зь якіх раптам абваліўся фронт, які ўжо зноў наблізіўся да Парыжа, і чаму грымнула рэвалюцыя – не зразумеў.

Таму прыйшоў да простай высновы: ворагі і здрада. І сабраў вакол сябе такіх жа, якія вырашылі, што калі зрабіць усё наадварот таму, як паводзілі сябе ў Другім райху, то будзе бліскучы і магутны Трэці…

Яўген Іхлоў

Пераклад з расейскай.

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5AE9CB125FA76

 

2 траўня 2014 г., Адэса

Сёньня ў Адэсе дзень жалобы па гэтых любых хлапчуках. Яшчэ з раніцы яны планавалі забіваць і калечыць украінскіх актывістаў Адэсы па ўзору данецкіх калегаў. Здаецца, ўсё было на іхнім баку. Бандыты з калашамі, прадажныя мянты, спонсары, якія экіпіравалі іх аднолькавымі каскамі, палкамі, шчытамі. А пад вечар яны ўжо гарэлі ў Доме Прафсаюзаў. Не пашэнціла пацанам. Маглі ж і перамагчы. Была б у Адэсе зараз АНР. Заробкі па 5 тысячаў рублёў, зачыненыя крамы, распілаваны на мэтал стадыён Чарнаморац. Жылі б без банкаў, мабільнай сувязі, замежпашпартоў, але з рускай мовай. Без якой-кольвечы бандэраўшчыны. Палова актыўнага насельніцтва выехала б у Кіеў, Харкаў, Львоў, і Адэса ператварылася б у сумны горад люмпэнаў і пэнсіянэраў. Не было б турыстаў з усяе Украіны, гатэлі не ламіліся б ад наведвальнікаў, а адэсіты згубілі б сэзонны курортны даход. Затое сталіся б здраўніцай “ДНР”. Ну і вайна, абстрэлы, сваё “апалчэньне”, ахвяры – куды ж бязь іх.

Сэргій Марчанка

Пераклад з расейскай.

Крыніца: Фэйсбук.

 

Паветра волі

Тут, у Летуве, я практычна ня бачу паліцыянтаў. То бок, патрульныя машыны праязджаюць час ад часу, часам нават лятуць з мігалькамі, але скопішчаў паліцыянтаў – каб яны хадзілі, сьвідруючы позіркамі мінакоў – не назіраў ні разу. Людзі тут усьмешлівыя, у атмасфэры няма ніякай напружанасьці і падазронасьці, уласьцівай “вялікай і самай магутнай дзяржаве”. Паветра волі – самае каштоўнае, і летувісы пра гэта памятаюць штохвіліну. Як памятаюць пра тое, хто ўварваўся на іхнюю зямлю ў 1940-я, і як доўга потым давялося змагацца за незалежнасьць, і якім коштам яна была вернута ў 90-я гады.

Я заўжды брыдзіў “досьведам савецкага чалавека”. На праверку ўвесь гэты “досьвед” аказваўся нікому не патрэбным сьмецьцем – сьпісам з пунктаў гнюсьнейшых зонаўскіх банальнасьцяў, квінтэсэнцыяй подласьці, пашляціны і страха: “ня вер, ня бойся, не прасі”, “не вытыркайся”, “табе што – больш за ўсіх трэба?”, “ён побач з табой ня проста так, спачатку адцісьне кватэру”, і інш.

У “вялікай дзяржаве, аточанай ворагамі і зайдросьнікамі”, ніколі не панаваў дух Волі. Час ад часу павевамі новых эпох выбівала форткі, зьлёгку праветрываючы “імпэрскі пакой”, але пасьля гэтага заўсёды знаходзіўся новы хваткі “упраўдом”, які “напраўляў непаладкі”: заканапачваў шчыліны, шчыльна зачыняў вокны, і ў “савецкім інтэрнаце” зноў запаноўвала стагоддзямі звычайная сьпертасьць – са старастамі на паверхах, з дружыньнікамі, стукачамі і вахцёрскімі брыгадамі.

Так выжывае Расея. І гэтага стылю не разумее Эўропа, ды й ніколі не зразумее, бо Свабода асобы – галоўная каштоўнасьць у сучасным сьвеце, якой ўпарта супрацьстаіць Рускі Халоп са сваім вечным: “Ты што – самы разумны? Мы тут таксама не пальцам робленыя…”

І ўсё ідзе па колу, які ні разарваць, ні – тым болей – ня сьцерці. Яго толькі можна выклясьці ў самым сябе і вырвацца навонкі. Але астатнія ня выклянуць, яны прызвычаяны існаваць у парадыгме вечнага рабства, якому можна прыпісаць і “досьвед”, і “асаблівую духоўнасьць” ў імя апраўданьня ўласнай подласьці і ляноты.

Саша Сотнік

Пераклад з расейскай.

Крыніца: Фэйсбук.

/ 06-05-2018
Расея Крах Расеі Русский мир РФ Расейска-украінская вайна рф
Абмеркаваньне
Бяз тэмы Аўтар: Лёкса 2018-05-07

Чытаеш такія артыкулы, і Зянона Пазьняка, і разумееш хто наш вораг і як зь ім змагацца, розумам .Не тое,што НН і "СВАБОДА" заводзяць людзей у тупік зазываюць хадзіць за статкевічамі,дашкевічамі,а потым ламаюць моладзь праз калена у засценках КГБ.

2 Лекса Аўтар: Менчанин 2018-05-09

Так это гбшная практика. Выявляешь недовольных и отслеживаешь. Лучше предупредить , чем не до смотреть. Те кто водит людей явные гбшники, потому что сами знают что можно, а что нет, по гбшной школе, а народ для них безликая масса. Народ им не верит, как и их колыбели КПСС.

дадайце свой камэнтар
Вялікі дзякуй за камэнтар! Ваш камэнтар будзе дададзены пасьля праверкі мадэратарам.
Актыўна абмяркоўваюць:
Помнік беларускаму герою
У мінулым
Маскоўскі лабірынт
Татары бароняць родную мову і школу